Aktywność o dużej intensywności

Aktywność o dużej intensywności mocno przyspiesza oddech i wymaga wyraźnego wysiłku. Zwykle trudno podczas niej wypowiedzieć więcej niż kilka słów bez nabrania powietrza. Przykładami mogą być bieg, szybka jazda na rowerze albo energiczne pływanie. To, jak ciężkie będzie dane zadanie, zależy również od kondycji.

Duża intensywność nie jest tym samym co wysiłek maksymalny. Nie oznacza obowiązku trenowania do wyczerpania ani wykonywania każdej sesji w formie interwałów. Można pracować intensywnie przez pewien czas, zachowując planowane tempo i kontrolę techniki, a potem stopniowo wrócić do lżejszej aktywności.

W ogólnych zaleceniach dla dorosłych czas intensywnego ruchu może częściowo zastępować dłuższy czas wysiłku umiarkowanego. Nie znaczy to, że jest on konieczny dla każdej osoby. Korzyści zdrowotne można budować także poprzez regularny ruch o umiarkowanej intensywności, dostosowany do stanu zdrowia i możliwości.

Przy zwiększaniu obciążenia warto zostawić miejsce na rozgrzewkę i odpoczynek. Przejście od małej aktywności do bardzo wymagających treningów bez stopniowania może utrudniać powrót do regularności. Plan powinien obejmować również dni lżejsze, zwłaszcza gdy po kolejnych sesjach narasta zmęczenie i spada tolerancja wysiłku.

Odczuwana zadyszka jest informacją o obciążeniu, ale nowe niepokojące objawy nie są celem treningu. Ból w klatce piersiowej, omdlenie lub silna duszność wymagają przerwania wysiłku i pilnej oceny. Przy chorobach przewlekłych bezpieczny zakres intensywności warto ustalić przed wprowadzaniem wymagających sesji.