Bioimpedancja elektryczna

Bioimpedancja elektryczna, określana skrótem BIA, jest metodą szacowania składu ciała na podstawie jego właściwości elektrycznych. Aparat przepuszcza przez ciało bardzo mały prąd i mierzy opór stawiany jego przepływowi. Zarejestrowana wielkość służy następnie do obliczeń, dlatego wynik procentowej zawartości tłuszczu jest oszacowaniem.

Tkanki różnią się zawartością wody i zdolnością przewodzenia prądu. Metoda wykorzystuje te różnice, aby ocenić wodę w organizmie oraz wyprowadzić informacje o masie beztłuszczowej i tłuszczowej. Obliczenia zależą od przyjętych równań i danych osoby badanej. Urządzenie nie ogląda bezpośrednio każdej komórki tłuszczowej ani każdego mięśnia.

Znaczenie ma konstrukcja aparatu. Urządzenia mogą używać różnych częstotliwości prądu i innego rozmieszczenia elektrod. Pomiar przez stopy nie jest tym samym układem co pomiar obejmujący dłonie i stopy. Podobnie nazwane wyniki pochodzące z dwóch modeli nie muszą więc nadawać się do bezpośredniego porównania.

Nawodnienie, niedawny intensywny wysiłek i niektóre choroby wpływające na gospodarkę płynami mogą zmieniać odczyt. Przy obserwacji w czasie potrzebne są możliwie podobne warunki i instrukcja właściwa dla używanego aparatu. Krótkotrwałego spadku procentu tłuszczu nie należy automatycznie uznawać za utratę tkanki tłuszczowej.

Przed pomiarem trzeba zgłosić wszczepione urządzenia elektroniczne i inne okoliczności wskazane przez producenta lub osobę wykonującą badanie. Kwalifikacja zależy od konkretnego sprzętu. Ogólna informacja o niewielkim natężeniu prądu nie zastępuje sprawdzenia jego instrukcji i przeciwwskazań.

BIA może uzupełniać ocenę żywienia i obserwację składu ciała, ale długa lista liczb nie jest kompletną diagnozą. Najbardziej użyteczne jest zestawienie powtarzanych wyników z innymi pomiarami i stanem zdrowia. Warto ustalić, które wartości aparat rzeczywiście mierzy, a które wylicza z tego samego sygnału.