Cukry dodane

Cukry dodane to cukry wprowadzone do żywności podczas produkcji, przygotowywania potraw lub dosładzania przy stole. W europejskim ujęciu obejmują dodawane jednocukry i dwucukry. Pojęcie opisuje sposób, w jaki cukier znalazł się w jedzeniu, a nie odmienną budowę jego cząsteczki.

Przykładem jest cukier użyty do wypieku ciasta, syrop dodany do napoju albo miód wmieszany do jogurtu. Naturalne pochodzenie substancji słodzącej nie zmienia faktu jej dodania. Jednocześnie cukry obecne od początku w całym owocu lub niesłodzonym mleku nie stają się cukrami dodanymi tylko dlatego, że produkt smakuje słodko.

Cukry dodane trzeba odróżnić od cukrów wolnych. Ta druga kategoria obejmuje dodatkowo cukry naturalnie obecne między innymi w sokach, miodzie i syropach. Sok bez dosładzania może więc nie zawierać cukrów dodanych, a nadal dostarczać cukrów wolnych. Nie jest to sprzeczność, lecz wynik różnych definicji.

Na typowej etykiecie europejskiej pozycja „w tym cukry” informuje o cukrach ogółem. Nie podaje oddzielnie ilości dodanej podczas produkcji. Wykaz składników może wskazać obecność cukru, miodu lub syropów, ale zwykle nie pozwala dokładnie rozdzielić wszystkich gramów cukrów według pochodzenia.

Z żywieniowego punktu widzenia znaczenie ma udział takich produktów w całym jadłospisie. Duża ilość słodzonych napojów i słodyczy może dostarczać energii, pozostawiając mniej miejsca na żywność pokrywającą inne potrzeby. Samo zastąpienie białego cukru innym słodkim składnikiem nie rozwiązuje tego problemu.

Napis „bez dodatku cukrów” nie oznacza „bez cukrów” ani „bez kalorii”. Nie rozstrzyga też o ilości błonnika, soli lub tłuszczu. Przy porównywaniu produktów warto czytać zarówno skład, jak i tabelę wartości odżywczej oraz uwzględniać zwykle spożywaną porcję.