Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 jest przewlekłą chorobą, w której organizm nie wykorzystuje insuliny wystarczająco skutecznie i z czasem może wytwarzać jej za mało w stosunku do potrzeb. Insulina to hormon trzustki pomagający komórkom korzystać z glukozy. Zaburzenia jej działania i wydzielania prowadzą do nadmiernego stężenia glukozy we krwi.

Rozwój choroby zależy od wielu czynników. Znaczenie mają predyspozycje rodzinne, wiek, aktywność i nadmierne nagromadzenie tkanki tłuszczowej. Nie jest to wyłącznie skutek jedzenia słodyczy. Cukrzyca typu 2 częściej występuje u dorosłych w średnim i starszym wieku, ale może pojawić się również wcześniej.

Początek bywa trudny do zauważenia. Pragnienie, częstsze oddawanie moczu, zmęczenie, niewyraźne widzenie lub wolniejsze gojenie ran mogą narastać stopniowo. Część osób nie odczuwa objawów. Ani ich brak, ani wystąpienie pojedynczej dolegliwości nie zastępują badań krwi potrzebnych do rozpoznania.

W diagnostyce wykorzystuje się między innymi glikemię na czczo, HbA1c i w wybranych sytuacjach doustny test tolerancji glukozy. Nieprawidłowość zwykle wymaga potwierdzenia. Same badania stężenia glukozy nie zawsze wyjaśniają, z jakim typem cukrzycy mamy do czynienia; lekarz łączy wynik z przebiegiem choroby i dodatkowymi informacjami.

Długotrwale podwyższona glikemia może uszkadzać nerki, oczy, nerwy i naczynia. Dlatego opieka obejmuje również ciśnienie tętnicze, lipidy oraz ocenę narządów narażonych na powikłania. Regularna kontrola pozostaje potrzebna także wtedy, gdy człowiek czuje się dobrze i nie zauważa pogorszenia sprawności.

Nagłe pogorszenie ma inne znaczenie niż powolny, bezobjawowy przebieg. Podejrzenie wysokiej glikemii połączone z wymiotami, bólem brzucha, przyspieszonym oddechem, znaczną sennością lub splątaniem wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. Takiej sytuacji nie należy odkładać do rutynowej wizyty ani wyjaśniać samym zmęczeniem.