Czas pasażu jelitowego

Czas pasażu jelitowego opisuje, jak długo treść przemieszcza się przez określony odcinek jelit. W diagnostyce zaparcia często chodzi o pasaż przez jelito grube. To nie jest po prostu odstęp między dwiema wizytami w toalecie ani czas od ostatniego posiłku do najbliższego wypróżnienia.

Jelito przesuwa treść dzięki skoordynowanym ruchom swojej ściany. Wypróżnienie stanowi końcowy etap tego procesu i wymaga także sprawnego opróżniania odbytnicy. Dlatego trudność w oddaniu stolca może wynikać ze spowolnionego transportu, z zaburzeń opróżniania lub z nakładania się obu problemów. Samo określenie „leniwe jelita” nie wyjaśnia, który mechanizm przeważa.

Jedna z metod pomiaru polega na połknięciu kapsułki ze znacznikami widocznymi na zdjęciu rentgenowskim. Późniejsze zdjęcia pokazują, ile znaczników pozostało i gdzie się znajdują. Harmonogram zależy od pracowni. Znaczniki służą śledzeniu przemieszczania treści, a nie fotografowaniu błony śluzowej jak w endoskopii kapsułkowej.

Taki pomiar wykorzystuje się przy wybranych problemach z wypróżnianiem, zwłaszcza gdy zaparcie utrzymuje się i potrzebne jest ustalenie mechanizmu. Wynik odnosi się do zastosowanego protokołu. Samodzielna zmiana przygotowania może utrudnić jego interpretację, dlatego opis badania powinien zawierać informację o metodzie, a nie tylko liczbę godzin lub pozostałych znaczników.

Codzienny zapis częstości i wyglądu stolca pomaga opisać problem, ale nie zastępuje pomiaru pasażu. Osoba wypróżniająca się codziennie może nadal odczuwać niepełne opróżnienie, a rzadsze wypróżnienia nie dowodzą automatycznie znacznego spowolnienia. W zależności od objawów ocenę transportu uzupełnia się badaniami czynności odbytnicy i odbytu. Te informacje wspólnie pozwalają lepiej nazwać źródło trudności.