Dno żołądka

Dno żołądka jest jego górną, kopulastą częścią, położoną powyżej miejsca, w którym uchodzi przełyk. Nazwa może wprowadzać w błąd, ponieważ w codziennym języku dno kojarzy się z najniższym punktem. W anatomii żołądka oznacza jednak obszar leżący wysoko, obok okolicy wpustu.

Dalej znajduje się trzon, a w kierunku wyjścia z żołądka część przedodźwiernikowa i odźwiernik. Takie nazwy tworzą mapę narządu używaną w opisach badań i operacji. Pozwalają wskazać położenie zmiany dokładniej niż ogólne stwierdzenie, że znajduje się ona w żołądku.

Górna część żołądka uczestniczy w przyjmowaniu posiłku. Jej mięśnie mogą się rozluźniać, dzięki czemu narząd mieści napływający pokarm. Jest to element prawidłowej pracy żołądka, współistniejący z mieszaniem treści w dalszych jego częściach. Sama zdolność gromadzenia jedzenia nie opisuje jeszcze szybkości opróżniania całego narządu.

Błona śluzowa dna i trzonu zawiera gruczoły z komórkami okładzinowymi. Wytwarzają one kwas solny oraz czynnik wewnętrzny, uczestniczący we wchłanianiu witaminy B12. Anatomiczne rozróżnienie części żołądka ma zatem również znaczenie czynnościowe: nie wszystkie okolice zawierają identyczny zestaw komórek wydzielniczych.

Wynik gastroskopii może osobno opisywać dno, trzon i część przedodźwiernikową. Jeżeli z konkretnej okolicy pobrano wycinek, oznaczenie miejsca pomaga powiązać obraz endoskopowy z oceną mikroskopową. Samo wymienienie dna w opisie jest neutralne. O znaczeniu medycznym decyduje dopiero to, czy opisano zmianę, jaki ma ona charakter oraz co wykazały pozostałe elementy badania. Nazwa okolicy nie rozpoznaje przyczyny bólu ani nie określa wyniku histopatologii.