Dyssynergia defekacyjna

Dyssynergia defekacyjna oznacza zaburzoną współpracę mięśni podczas próby oddania stolca. Zamiast właściwie rozluźnić drogę wyjścia, mięśnie dna miednicy lub zwieracze mogą pozostawać napięte albo napinać się w nieodpowiednim momencie. Problem dotyczy sposobu opróżniania, a nie wyłącznie twardości stolca.

Osoba z takim zaburzeniem może długo przebywać w toalecie, silnie przeć i nadal mieć poczucie blokady lub niepełnego wypróżnienia. Podobne objawy mogą jednak towarzyszyć również innym przyczynom zaparcia. Sam opis „nie mogę się do końca wypróżnić” nie pozwala rozpoznać dyssynergii ani stwierdzić, które mięśnie nie współpracują.

W ocenie liczy się wywiad oraz badanie okolicy odbytu i odbytnicy. Badania czynnościowe mogą obejmować manometrię, która rejestruje ciśnienia i reakcje podczas określonych czynności, oraz test wydalania balonu. Te metody dostarczają informacji o funkcji, której zwykła kolonoskopia, pokazująca przede wszystkim błonę śluzową, nie mierzy w ten sam sposób.

Wynik jednego testu nie opisuje całego mechanizmu wypróżnienia. Nieprawidłowe wydalanie balonu sugeruje trudność z opróżnianiem, ale nie wskazuje automatycznie jej dokładnej przyczyny. Czasem potrzebne jest obrazowanie ruchu struktur podczas defekacji. Ocenę łączy się z objawami, ponieważ w gabinecie próba wypróżnienia odbywa się w warunkach innych niż codzienne.

Dyssynergia może współistnieć ze spowolnionym pasażem jelitowym. Oznacza to, że podział na problem „w jelicie” i „przy wyjściu” nie zawsze jest rozłączny. Rozpoznanie ma służyć nazwaniu rzeczywistego mechanizmu trudności, a nie obwinianiu osoby za sposób korzystania z toalety. Długotrwałe objawy zasługują na rzeczowy opis, również wtedy, gdy wcześniejsze badanie wyglądu jelita nie wykazało zmian.