Endoskopia kapsułkowa

Endoskopia kapsułkowa polega na połknięciu niewielkiej kapsułki zawierającej kamerę. Podczas przemieszczania się przez przewód pokarmowy wykonuje ona obrazy, które zapisuje odpowiedni rejestrator. Najczęściej metoda służy ocenie jelita cienkiego, którego dużej części nie można obejrzeć podczas zwykłej gastroskopii lub kolonoskopii.

Kapsułkę wykorzystuje się w określonych sytuacjach diagnostycznych, na przykład przy poszukiwaniu źródła krwawienia albo ocenie podejrzewanych zmian w jelicie cienkim. Samo połknięcie urządzenia nie daje jeszcze wyniku. Zapis wymaga przejrzenia i interpretacji, a jakość obrazów zależy między innymi od warunków panujących w jelicie.

W odróżnieniu od enteroskopii prowadzonej instrumentem kapsułka nie umożliwia pobierania wycinków. Obraz podejrzanego miejsca może więc wskazać kierunek kolejnego badania, ale nie zawsze ustala rodzaj zmiany. Z tego powodu wygoda połknięcia kamery nie oznacza, że metoda zastępuje wszystkie inne formy endoskopii.

Istotnym ograniczeniem jest możliwość zatrzymania kapsułki w zwężonym odcinku. Wcześniejsze operacje, podejrzenie zwężenia lub określone choroby jelita wpływają na kwalifikację. Czasem potrzebna jest wcześniejsza ocena drożności. Nie jest to zatem badanie dobierane wyłącznie na podstawie preferencji, aby uniknąć wprowadzenia giętkiego aparatu.

Po badaniu obowiązują instrukcje dotyczące potwierdzenia wydalenia kapsułki. Do czasu upewnienia się, że opuściła organizm, nie wykonuje się rezonansu magnetycznego. Nowy silny ból, wymioty, narastające wzdęcie lub zatrzymanie oddawania gazów wymagają pilnego kontaktu medycznego. W opisie wyniku warto zwrócić uwagę, czy oceniono planowany obszar i czy zapis był wystarczającej jakości. Prawidłowy fragment nagrania nie mówi automatycznie o całym przewodzie pokarmowym.