Endosonografia

Endosonografia, często określana skrótem EUS, łączy endoskopię z ultrasonografią. Specjalny aparat ma na końcu głowicę emitującą fale ultradźwiękowe. W badaniu górnego odcinka przewodu pokarmowego jest wprowadzany przez usta, dzięki czemu źródło obrazu może znaleźć się blisko ocenianych struktur.

Zwykła kamera endoskopu pokazuje przede wszystkim powierzchnię błony śluzowej. Głowica ultrasonograficzna dostarcza informacji o warstwach ściany oraz wybranych strukturach położonych poza jej światłem. W ten sposób można oceniać między innymi okolice trzustki, dróg żółciowych i sąsiadujących węzłów chłonnych. Zakres zależy od tego, jakie pytanie ma rozstrzygnąć badanie.

EUS bywa wykonywane po wcześniejszym USG, tomografii lub rezonansie, gdy potrzebne są dodatkowe szczegóły. Nie oznacza to automatycznie, że poprzednie badanie było błędne. Metody pokazują tkanki z innej perspektywy i w odmiennym zakresie, dlatego mogą wzajemnie uzupełniać uzyskane informacje.

W określonych sytuacjach endosonografia umożliwia pobranie komórek, tkanki lub płynu za pomocą igły kierowanej pod kontrolą obrazu. Takie pobranie jest dodatkową częścią procedury, a nie koniecznym elementem każdego EUS. Obraz ultrasonograficzny i wynik analizy próbki pozostają odrębnymi źródłami informacji, które później trzeba połączyć.

Ograniczenia wynikają między innymi z dostępności danego obszaru i rodzaju zmiany. Samo skierowanie na EUS nie jest rozpoznaniem nowotworu, a wygląd zmiany nie zawsze pozwala określić jej charakter bez materiału do badania. Procedura wiąże się również z ryzykiem, które zależy od tego, czy obejmuje samo oglądanie, czy także nakłucie. Przygotowanie i omówienie wyniku powinny odnosić się do faktycznie zaplanowanego zakresu, a nie do ogólnego opisu badania znalezionego w internecie.