Enterografia rezonansu magnetycznego

Enterografia rezonansu magnetycznego jest badaniem obrazowym ukierunkowanym na jelito cienkie. Wykorzystuje pole magnetyczne i fale radiowe do uzyskania szczegółowych obrazów. Nie używa promieniowania rentgenowskiego. Słowo „enterografia” oznacza, że sposób przeprowadzenia badania dostosowano do oceny jelit, a nie tylko ogólnego przeglądu jamy brzusznej.

Badanie pomaga określić lokalizację zmian zapalnych, zwężeń i niektórych powikłań, na przykład przetok lub ropni. Jest wykorzystywane między innymi w ocenie choroby Leśniowskiego i Crohna. Pozwala oglądać struktury w przekrojach, co daje inne informacje niż kamera rejestrująca powierzchnię błony śluzowej podczas endoskopii.

Przed obrazowaniem zwykle podaje się płyn, który pomaga odpowiednio uwidocznić jelito. Sposób przygotowania oraz ewentualnego zastosowania kontrastu określa pracownia. Nie jest to badanie wykonywane zawsze według identycznej instrukcji. Znaczenie mają cel diagnostyczny, stan osoby badanej i szczegóły protokołu, dlatego wcześniejsze doświadczenie ze zwykłym rezonansem nie wyjaśnia wszystkich etapów enterografii.

Silne pole magnetyczne wymaga sprawdzenia bezpieczeństwa implantów i innych urządzeń znajdujących się w ciele. Zespół zbiera też informacje o chorobach nerek, możliwej ciąży oraz trudnościach z przebywaniem w aparacie. Brak promieniowania jonizującego nie oznacza, że kwalifikacja jest zbędna. Ruch podczas obrazowania może obniżyć jakość uzyskanych obrazów.

Opis radiologa wskazuje, co udało się ocenić i jakie zmiany są widoczne. Enterografia nie pobiera wycinków i nie zastępuje każdego badania endoskopowego. Jej wynik interpretuje się razem z dolegliwościami, wcześniejszymi obrazami oraz pozostałymi badaniami. W praktyce najważniejsze jest pytanie, czy ocena dotyczyła zasięgu zapalenia, drożności jelita czy określonego powikłania, ponieważ od tego zależy znaczenie odpowiedzi.