Głód

Głód jest odczuciem skłaniającym do poszukiwania i przyjmowania jedzenia. Powstaje dzięki współpracy mózgu z sygnałami z przewodu pokarmowego i innych tkanek. Nie jest prostym odczytem pustego żołądka ani świadomą decyzją. Jego nasilenie może się zmieniać nawet przy podobnych porach posiłków.

W regulacji uczestniczą między innymi hormony i ośrodki mózgowe odpowiedzialne za jedzenie. Grelina jest jednym z sygnałów sprzyjających rozpoczęciu posiłku, a sygnały związane z zapasami energii pomagają regulować dłuższy okres. Mózg łączy te informacje, zamiast reagować na jeden uniwersalny przełącznik głodu.

Głód różni się od apetytu, czyli chęci jedzenia, często ukierunkowanej na konkretny produkt. Oba doświadczenia mogą pojawiać się razem. Można być głodnym i jednocześnie mieć ochotę na określoną potrawę. Rozróżnienie pomaga opisać sytuację, lecz nie tworzy podziału na „prawdziwe” potrzeby i zachowania zasługujące na naganę.

Na odczucia wpływają także sen i warunki życia. Po zmniejszeniu masy ciała dążenie do jedzenia może się nasilać, co utrudnia utrzymanie zmian. Nie świadczy to samo w sobie o braku wysiłku. Ocena głodu wymaga uwzględnienia przebiegu dnia i odżywiania, a nie jedynie spojrzenia na masę ciała.

Głód nie jest równoznaczny z hipoglikemią, czyli zbyt niskim stężeniem glukozy. Może jej towarzyszyć, ale sam nie wystarcza do rozpoznania. Jeżeli pojawia się razem z drżeniem, potami, kołataniem lub splątaniem, znaczenie ma cały obraz objawów i odpowiednia ocena. Zaburzenia świadomości wymagają pilnej pomocy. Z kolei zwykły głód przed posiłkiem nie jest automatycznie dowodem choroby hormonalnej.