Inkretyny

Inkretyny są hormonami przewodu pokarmowego, które po jedzeniu pomagają zwiększać wydzielanie insuliny. Dwa główne to GLP-1 i GIP. Stanowią część komunikacji między jelitami a trzustką. Dzięki nim organizm reaguje nie tylko na poziom glukozy, lecz także na przyjęcie składników odżywczych.

Efekt inkretynowy polega na silniejszej odpowiedzi insulinowej po doustnym podaniu glukozy niż po podaniu jej dożylnie przy porównywalnej glikemii. Pokazuje to, że droga przez przewód pokarmowy uruchamia dodatkowe sygnały. Nie jest to test do samodzielnego wykonywania.

Działanie zwiększające wydzielanie insuliny zależy od stężenia glukozy. GLP-1 i GIP nie są przy tym hormonami o identycznych właściwościach. GLP-1 może opóźniać opróżnianie żołądka, natomiast naturalnemu GIP nie przypisuje się takiego samego działania. Uproszczenie „wszystkie inkretyny robią to samo” jest mylące.

Wiedza o tych sygnałach została wykorzystana w opracowaniu leków. Naturalny hormon i preparat działający na jego receptor nie są jednak tym samym. Czas działania, wskazania i zasady stosowania terapii wymagają osobnego wyjaśnienia. Nazwa hormonu nie wystarcza do dobrania leczenia.

Pojęcie pomaga zrozumieć, dlaczego jelita uczestniczą w regulacji gospodarki energetycznej oraz glikemii. Nie sprowadza się to do jednego „dobrego” składnika posiłku. Obietnice, że dowolny produkt zastąpi lek przez pobudzenie inkretyn, wymagają ostrożnej oceny. Fizjologiczny mechanizm nie jest sam w sobie dowodem skuteczności konkretnej kuracji.