Jednostka motoryczna

Jednostka motoryczna składa się z neuronu ruchowego oraz wszystkich włókien mięśniowych, które są przez niego unerwiane. Jest podstawowym zespołem wykonującym sygnał prowadzący do skurczu mięśnia szkieletowego. Jeden mięsień zawiera wiele takich jednostek, a ich praca jest odpowiednio koordynowana.

Włókna należące do jednej jednostki nie muszą leżeć ciasno obok siebie. Są rozmieszczone w obszarze mięśnia. Gdy neuron zostaje pobudzony, sygnał dociera do połączonych z nim włókien. Dzięki temu układ nerwowy może uruchamiać określone części pracy mięśnia.

Precyzyjny ruch i duża siła stawiają różne wymagania. Jednostki mogą różnić się liczbą włókien oraz właściwościami. Mięśnie odpowiedzialne za drobne, dokładne czynności potrzebują innego sposobu sterowania niż te wykonujące znaczne obciążenia. Nie istnieje jeden idealny rozmiar jednostki dla wszystkich zadań.

Zmiana siły ruchu wiąże się między innymi z włączaniem kolejnych jednostek oraz koordynacją ich pracy. Sam widoczny rozmiar mięśnia nie opisuje więc całej kontroli nad ruchem. W sprawności uczestniczą zarówno tkanka mięśniowa, jak i układ, który nią steruje.

Pojęcie pojawia się w fizjologii treningu oraz badaniach układu nerwowego i mięśni. Nie oznacza pojedynczego ćwiczenia ani punktu, który trzeba samodzielnie „aktywować” przed każdą czynnością. Gdy występuje osłabienie, jego przyczyny ocenia się szerzej. Opis jednostki motorycznej pomaga zrozumieć mechanizm ruchu, ale nie stanowi diagnozy.