Ładunek glikemiczny

Ładunek glikemiczny opisuje przewidywany wpływ konkretnej porcji jedzenia zawierającego węglowodany na glikemię. Łączy dwie informacje: indeks glikemiczny produktu oraz ilość przyswajalnych węglowodanów w zjedzonej porcji. Dzięki temu uwzględnia coś, czego sam indeks nie pokazuje: ile danego produktu rzeczywiście trafia na talerz.

Indeks glikemiczny służy do porównywania produktów w warunkach badania, przy ustalonej ilości węglowodanów. Ładunek glikemiczny odnosi tę charakterystykę do porcji. Dwie różne ilości tego samego produktu mogą mieć ten sam indeks, ale inny ładunek. Zwiększenie porcji zwiększa bowiem ilość węglowodanów dostępnych do wchłonięcia.

Nie oznacza to, że można dokładnie obliczyć własny wynik pomiaru glukozy po posiłku. Reakcja organizmu zależy także od stanu zdrowia i składu całego posiłku. Tłuszcz, białko i błonnik wpływają na przebieg trawienia, a tabela zwykle opisuje produkt oceniany oddzielnie.

Znaczenie mają również dojrzałość owoców, rozdrobnienie i sposób przygotowania potrawy. Dlatego wartości dla produktów o podobnej nazwie mogą się różnić. Ładunek wyliczony z przypadkowej tabeli nie jest laboratoryjnym pomiarem gotowego dania ani gwarancją określonej odpowiedzi metabolicznej.

Praktyczny przykład to porównanie małej i dużej porcji makaronu. Sam wybór produktu o niższym indeksie nie usuwa znaczenia wielkości posiłku. Z drugiej strony produkt o wyższym indeksie może dostarczyć niewiele węglowodanów w małej porcji. Obie informacje trzeba odczytywać razem.

Ładunek glikemiczny bywa pomocny w edukacji żywieniowej, ale nie jest pełną oceną wartości odżywczej. Nie informuje o wszystkich witaminach, składnikach mineralnych, soli ani jakości tłuszczu. Nie powinien więc samodzielnie decydować o usuwaniu owoców, produktów zbożowych czy innych całych grup żywności z jadłospisu.