Nietolerancja wysiłku

Nietolerancja wysiłku oznacza ograniczoną zdolność do wykonywania aktywności z powodu nadmiernych dolegliwości. Może przejawiać się dusznością, osłabieniem, zawrotami głowy lub szybkim wyczerpaniem. Ważny jest kontekst i zmiana względem wcześniejszych możliwości, a nie porównanie własnego tempa z wynikiem innej osoby.

Przyczyny bywają związane z sercem, płucami, mięśniami i innymi problemami zdrowotnymi. Kilka czynników może nakładać się na siebie. Nie należy z góry uznawać, że trudność wynika wyłącznie z braku motywacji albo nadmiernej masy ciała. Nowe ograniczenie wymaga oceny przyczyny.

Podczas konsultacji pomocne jest opisanie rodzaju wysiłku i czasu pojawienia się objawów. Czasem potrzebne są badania oceniające reakcję organizmu na aktywność. Ich dobór zależy od sytuacji. Sam wynik tętna lub liczba kroków nie wyjaśniają, dlaczego dana czynność stała się trudna.

U części osób pogorszenie występuje dopiero po czasie. Przykładem jest powysiłkowe nasilenie objawów w ME/CFS. W takiej sytuacji forsowanie kolejnych etapów treningu może pogarszać stan. Postępowanie powinno uwzględniać tolerowane obciążenie, opóźnioną reakcję oraz rozpoznanie, zamiast obowiązkowego zwiększania wysiłku.

Jeśli aktywności towarzyszy silna duszność lub ból w klatce piersiowej, przerwij ją i szukaj pilnej pomocy. Przy przewlekłym ograniczeniu zapisuj również samopoczucie po zakończeniu czynności i następnego dnia. Celem leczenia jest bezpieczniejsze funkcjonowanie, a nie udowadnianie wytrzymałości poprzez ignorowanie sygnałów organizmu.