Próg wentylacyjny

Próg wentylacyjny opisuje moment zmiany odpowiedzi oddechowej podczas narastającego wysiłku. Wentylacja zaczyna zwiększać się w innej proporcji do poboru tlenu lub wydalania dwutlenku węgla. Jest to pojęcie używane w fizjologii wysiłku i interpretacji badań, a nie rozpoznanie choroby.

W zależności od sposobu oceny wyróżnia się pierwszy i drugi próg wentylacyjny. Opisują różne etapy odpowiedzi na zwiększane obciążenie. Dlatego samo hasło „próg” na wykresie treningowym jest niepełne, jeśli nie wiadomo, o który wskaźnik chodzi i jak go wyznaczono.

Do oceny wykorzystuje się między innymi analizę gazów oddechowych w trakcie próby wysiłkowej. Swoboda mówienia może pomagać w praktycznej obserwacji intensywności, ale nie jest identyczna z pomiarem laboratoryjnym. Dokładna interpretacja obejmuje cały przebieg testu, jego jakość i reakcję badanej osoby.

Przekroczenie progu nie oznacza, że organizm nagle przestaje korzystać z tlenu. Różne procesy wytwarzania energii współpracują także podczas intensywnego ruchu. Warto unikać traktowania jednej granicy jako uniwersalnego przełącznika między „dobrym” i „złym” treningiem albo osobistej granicy bezpieczeństwa.

Jeśli próg służy do planowania aktywności, powinien być odniesiony do celu i stanu zdrowia. U osoby wracającej do ruchu ważniejsze może być wygodne, regularne działanie niż dokładne wyznaczanie stref. Przy dolegliwościach nie próbuj samodzielnie odnajdywać progu przez wysiłek do wyczerpania. Najpierw potrzebna jest ocena, jaki ruch będzie odpowiedni.