Skala bristolska

Skala bristolska służy do opisywania kształtu i konsystencji stolca. Wyróżnia siedem typów, od oddzielnych twardych grudek do treści całkowicie wodnistej. Ułatwia przekazanie obserwacji wspólnym językiem, zwłaszcza gdy określenia „normalny”, „dziwny” lub „luźny” znaczą dla różnych osób coś innego.

Typy pierwszy i drugi opisują stolec twardy, grudkowaty. Typy trzeci i czwarty są uformowane, z różnicami dotyczącymi powierzchni i gładkości. W kolejnych typach treść staje się bardziej miękka i mniej zwarta, aż do wodnistego typu siódmego. To opis wyglądu, a nie siedem stopni ciężkości choroby.

Skala nie uwzględnia wszystkich ważnych cech wypróżnienia. Oddzielnie trzeba opisać częstość, ból, parcie, wyciek, widoczną krew czy poczucie niepełnego opróżnienia. Osoba oddająca uformowany stolec może nadal mieć istotne trudności z jego wydaleniem. Jeden numer nie zastępuje więc pełnej rozmowy o funkcjonowaniu jelit.

Przy obserwacji zmian przydatny jest zapis z kilku kolejnych dni, zamiast wybierania jednego nietypowego wypróżnienia jako reprezentatywnego. Można odnotować dzień, typ stolca oraz okoliczności dolegliwości. Taki dziennik pomaga pokazać powtarzalność albo zmienność problemu, ale nie jest testem rozpoznającym konkretną chorobę na podstawie tabeli.

Nie należy wyciągać z typu stolca wniosku o składzie mikrobioty, zakażeniu czy dokładnym czasie pasażu. Skala porządkuje obserwację, nie wskazuje przyczyny. Krew, czarny smolisty stolec lub nagłe pogorszenie samopoczucia trzeba zgłosić jako osobne informacje, których numer nie oddaje. Największą wartość ma połączenie prostego opisu wyglądu z tym, co zmieniło się względem wcześniejszego rytmu i jakie objawy temu towarzyszą.