Stomia

Stomia jelitowa jest wytworzonym chirurgicznie połączeniem jelita z powierzchnią brzucha, przez które wydostaje się jego treść. Nazwa opisuje drogę wydalania, a nie rozpoznanie choroby. Stomię można spotkać po różnych operacjach, gdy dotychczasowa droga wymaga ominięcia albo nie może pełnić swojej funkcji.

Kolostomia powstaje z jelita grubego, a ileostomia z końcowej części jelita cienkiego. Różnica wpływa na konsystencję i ilość wydalanej treści. Przy ileostomii treść jest zwykle bardziej płynna, co ma znaczenie dla utraty wody. Woreczek stomijny zbiera tę treść i jest elementem sprzętu, nie samą stomią.

Stomia może być czasowa albo stała. Określenie „czasowa” oznacza planowane rozwiązanie, którego dalszy przebieg zależy od sytuacji medycznej. Nie można z samej nazwy przewidzieć daty odtworzenia ciągłości jelita. O tym, co pozostawiono i jak połączono przewód pokarmowy, informuje opis operacji.

Jeżeli odbytnica pozostała na miejscu, mimo odprowadzenia stolca inną drogą może nadal wytwarzać śluz. Jego okresowe wydostawanie się przez odbyt nie musi oznaczać, że stomia przestała działać. Krew lub ropna wydzielina wymagają jednak zgłoszenia, zamiast uznawania każdej zmiany za zwykły skutek operacji.

Codzienne funkcjonowanie obejmuje dopasowanie sprzętu, obserwację skóry i ilości wydalanej treści. Pomoc pielęgniarki stomijnej służy także rozwiązywaniu pytań o pracę, podróże i bliskość. Obawy związane z wyglądem ciała lub przeciekaniem są zrozumiałe i nie powinny być pomijane w rozmowie o stanie zdrowia.

Szczególne znaczenie ma duża utrata płynnej treści i towarzyszące jej oznaki odwodnienia. Nie ma jednego sposobu oceny właściwego dla wszystkich typów stomii. Najbardziej użyteczny opis łączy jej rodzaj, zmianę względem dotychczasowego funkcjonowania i samopoczucie. Sama obecność stomii nie mówi, jak sprawnie działa pozostała część jelita.