Sytość

Sytość to stan po jedzeniu, w którym potrzeba rozpoczęcia kolejnego posiłku jest ograniczona. Obejmuje odczucie zaspokojenia i utrzymujące się przez pewien czas zmniejszenie głodu. W badaniach odróżnia się ją od nasycania, czyli procesu zachodzącego podczas posiłku i pomagającego zakończyć jedzenie.

Powstaje dzięki współpracy przewodu pokarmowego i mózgu. Znaczenie mają sygnały związane z obecnością pokarmu, rozciąganiem ścian przewodu pokarmowego oraz uwalnianiem hormonów. Mózg łączy te informacje z innymi bodźcami. Nie istnieje jeden prosty wskaźnik, który opisywałby pełne doświadczenie sytości u każdej osoby.

Skład posiłku może wpływać na to, jak długo utrzymuje się zaspokojenie. Znaczenie mają między innymi białko, błonnik oraz przebieg trawienia. Sama liczba kalorii nie opisuje całej reakcji: posiłki o zbliżonej wartości energetycznej mogą być odbierane inaczej ze względu na skład i postać.

Sytość nie jest tym samym co brak zainteresowania smacznym jedzeniem. Można nie odczuwać fizycznego głodu, a nadal mieć apetyt na konkretny smak. Rozróżnienie tych doświadczeń pomaga opisywać własne potrzeby bez oceniania ich jako dowodu słabej woli. Regulacja jedzenia obejmuje zarówno potrzeby organizmu, jak i przyjemność.

W praktyce przydatne bywa zauważanie, po jakich posiłkach głód powraca szybko, a po jakich później. Taka obserwacja opisuje osobiste doświadczenie, nie stanowi pomiaru ilości przyswojonych składników. Krótkotrwała pełność żołądka nie dowodzi, że posiłek pokrył potrzeby energetyczne i odżywcze.

Pojęcie ma też znaczenie w rozmowie o objawach trawiennych. Uczucie sytości po niewielkiej ilości jedzenia, zwłaszcza nowe lub utrudniające regularne posiłki, wymaga innej oceny niż zwykłe zaspokojenie po obiedzie. Ważne są jego nasilenie, czas trwania oraz towarzyszące dolegliwości.