Test immunochemiczny kału (FIT)

Test immunochemiczny kału, czyli FIT, wykrywa w próbce niewielkie ilości ludzkiej hemoglobiny, białka obecnego w krwinkach czerwonych. Wykorzystuje do tego swoiste przeciwciała. Jego zadaniem jest wychwycenie sygnału krwi, także niewidocznej gołym okiem, a nie bezpośrednie rozpoznanie komórek nowotworowych.

FIT stosuje się w badaniach przesiewowych oraz w określonych ścieżkach wyjaśniania objawów jelitowych. Te dwa zastosowania różnią się punktem wyjścia. Osoba bez dolegliwości i osoba z utrzymującą się zmianą wypróżnień nie są oceniane wyłącznie według identycznego wydruku, ponieważ znaczenie ma także wywiad i ryzyko choroby.

Dodatni wynik oznacza potrzebę ustalenia źródła sygnału. Może prowadzić do kolonoskopii lub innej dobranej oceny jelita. Krew może towarzyszyć nowotworowi, ale także zapaleniu i innym zmianom. Powtarzanie określenia „test na raka” bez wyjaśnienia mechanizmu zaciera tę różnicę i może niepotrzebnie przestraszyć osobę otrzymującą wynik.

Ujemny wynik nie daje całkowitej pewności braku choroby. W szczególności nie powinien zamykać oceny objawów, które utrzymują się, nasilają albo zmieniają charakter. Test analizuje konkretną próbkę i ma określone granice wykrywania. Nie mierzy wszystkich procesów w jelicie i nie zastępuje rozmowy o krwawieniu, bólu czy chudnięciu.

Próbkę pobiera się przy użyciu właściwego zestawu, według jego instrukcji. Ważne są oznaczenie materiału i warunki dostarczenia do laboratorium. Wyniki ilościowe interpretuje się wraz z jednostką i progiem przyjętym w danym zastosowaniu. Sama liczba bez tych danych nie pozwala porównywać różnych badań ani samodzielnie ustalać, czy dalsza diagnostyka jest potrzebna.