Test oddechowy wodorowo-metanowy

Test oddechowy wodorowo i metanowy mierzy stężenie wodoru oraz metanu w wydychanym powietrzu. Gazy te mogą powstawać podczas przemian prowadzonych przez mikroorganizmy w jelitach, a następnie trafiać do wydychanego powietrza. Badanie daje pośrednią informację o tych procesach, nie jest bezpośrednim liczeniem drobnoustrojów.

Cel testu zależy od zastosowanego protokołu. Może dotyczyć wchłaniania określonego cukru albo podejrzenia nadmiernej obecności wybranych mikroorganizmów. Sam podobny wykres nie oznacza, że dwa badania odpowiadały na to samo pytanie. Nazwa podanej substancji, sposób pobierania próbek i zapis objawów należą do istotnych danych wyniku.

Przygotowanie wpływa na wiarygodność pomiaru. Pracownia przekazuje zasady dotyczące jedzenia, aktywności i innych okoliczności poprzedzających badanie. Nie należy zastępować ich instrukcją znalezioną dla innego laboratorium. Podczas testu kolejne próbki pokazują zmianę stężeń w czasie, a nie wyłącznie jedną wartość, którą można odczytać bez reszty dokumentacji.

Wynik może zależeć od szybkości pasażu i sposobu wykorzystania gazów przez mikroorganizmy. Wczesny wzrost stężenia nie zawsze jednoznacznie wskazuje miejsce fermentacji. Z kolei niewielka ilość jednego gazu nie musi oznaczać braku procesów zachodzących w jelicie. Z tych powodów możliwe są wyniki mylące i rozbieżność między wykresem a objawami.

Badanie nie stanowi pełnej oceny mikrobioty ani uniwersalnego testu na przyczynę wzdęcia. Przy interpretacji rozdziela się między innymi SIBO, związane z bakteriami jelita cienkiego, i IMO, dotyczące metanogenów. Znaczenie wyniku zależy od pytania klinicznego, poprawności wykonania oraz tego, co wiadomo z pozostałych badań. Sam dodatni odczyt nie wyjaśnia automatycznie wszystkich dolegliwości.