Utrata apetytu

Utrata apetytu oznacza zmniejszenie chęci jedzenia. Może być przejściowa albo utrzymywać się dłużej. Nie jest tym samym co świadome ograniczenie porcji w ustalonym planie żywienia. Również określenie „anoreksja” użyte jako nazwa objawu nie oznacza automatycznie rozpoznania jadłowstrętu psychicznego.

Na apetyt wpływają choroby, leki, emocje i aktualna sytuacja organizmu. Sama obserwacja nie wskazuje jednej przyczyny. Ważne są czas trwania, inne objawy i to, czy rzeczywiście zmniejszyła się ilość przyjmowanego jedzenia. Czasem potrzebna jest szersza ocena stanu zdrowia.

Długotrwałe ograniczenie jedzenia może prowadzić do niezamierzonego spadku masy ciała i trudności z pokryciem potrzeb żywieniowych. Duża masa wyjściowa nie sprawia, że taki przebieg jest zawsze korzystny. Niezamierzona zmiana wymaga innego podejścia niż zaplanowana redukcja prowadzona z odpowiednim wsparciem.

Warto zanotować, jakie porcje udaje się zjeść, czy występują nudności, ból lub inne przeszkody i jakie preparaty są stosowane. Nie odstawiaj leków samodzielnie. Rozmowa o braku apetytu powinna obejmować także samopoczucie psychiczne, bez zakładania z góry jednej przyczyny.

Jeżeli problem utrzymuje się, nasila lub towarzyszy mu niezamierzona utrata masy, skontaktuj się z lekarzem. Sposób wsparcia odżywienia dobiera się do sytuacji. Zmuszanie do dużych posiłków albo przypadkowy suplement „na apetyt” nie wyjaśniają problemu. Najważniejsze są przyczyna i możliwość odpowiedniego, bezpiecznego jedzenia.