Wskaźnik masy ciała (BMI)

Wskaźnik masy ciała, czyli BMI, opisuje relację masy do wzrostu. Oblicza się go, dzieląc masę w kilogramach przez kwadrat wzrostu w metrach. To proste narzędzie przesiewowe, przydatne do wstępnego porządkowania informacji o masie ciała, ale niewystarczające do pełnej oceny zdrowia.

Dla przykładu masa 81 kilogramów przy wzroście 1,80 metra daje BMI 25 kg/m², ponieważ 81 dzieli się przez 1,80 pomnożone przez 1,80. Jest to wyłącznie przykład rachunkowy. Wynik nie oznacza, że 25% ciała stanowi tłuszcz; BMI nie jest pomiarem jego procentowej zawartości.

W podstawowej klasyfikacji dorosłych BMI od 18,5 do poniżej 25 mieści się w zakresie prawidłowej masy, od 25 do poniżej 30 oznacza nadwagę, a od 30 otyłość. Wartości poniżej 18,5 odpowiadają niedowadze. Otyłość dzieli się dodatkowo na klasy, jednak sama klasa nie określa wszystkich powikłań.

Najważniejsze ograniczenie wynika z tego, że wskaźnik uwzględnia całą masę ciała. Nie rozróżnia tkanki tłuszczowej, mięśni i kości, nie pokazuje też rozmieszczenia tłuszczu. U osoby z dużą masą mięśniową może znaleźć się w wysokim zakresie mimo innej budowy ciała niż u osoby z nadmiarem tłuszczu.

Interpretacja uwzględnia również wiek i pochodzenie. W niektórych grupach etnicznych ryzyko metaboliczne wzrasta przy niższym BMI, a u starszych osób istotne są także sprawność i choroby współistniejące. Nie istnieje więc jedna liczba, która zastępuje rozmowę, badanie oraz ocenę indywidualnego ryzyka.

U dzieci i młodzieży wynik odnosi się do wieku i płci, korzystając z odpowiednich siatek wzrastania. Progów dla dorosłych nie przenosi się na nie automatycznie. Także u dorosłego BMI w zakresie prawidłowym nie wyklucza niekorzystnego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, dlatego ocenę można uzupełniać innymi pomiarami i badaniami.