Żywienie pozajelitowe

Żywienie pozajelitowe polega na dostarczaniu składników odżywczych do krwi przez dostęp żylny. Omija przewód pokarmowy. Stosuje się je w określonych sytuacjach, gdy wykorzystanie drogi pokarmowej jest niemożliwe lub niewystarczające. Nie jest zwykłą kroplówką na poprawę samopoczucia ani metodą odchudzania.

Mieszanina może dostarczać energię, aminokwasy, tłuszcze, witaminy, składniki mineralne i wodę. Jej skład oraz tempo podaży wymagają indywidualnego ustalenia. Potrzeby osoby chorej mogą się zmieniać. Gotowy worek nie oznacza, że ten sam zestaw będzie właściwy dla każdego pacjenta.

Leczenie wymaga kontroli stanu zdrowia i badań. Znaczenie mają między innymi gospodarka glukozowa, elektrolity i sposób wykorzystania składników. Po długim okresie niedostatecznego jedzenia zbyt szybkie rozpoczęcie pełnej podaży może być niebezpieczne. Dlatego zwiększanie żywienia powinno przebiegać według planu zespołu.

Dostęp dożylny wymaga szczególnej dbałości o higienę i właściwą obsługę. Zakażenie jest jednym z możliwych powikłań. Pacjent i opiekunowie powinni znać objawy wymagające kontaktu oraz zasady reagowania. Nie należy samodzielnie manipulować dostępem lub mieszaniną bez odpowiedniego przeszkolenia.

Przy dłuższym leczeniu możliwe jest żywienie domowe z nadzorem specjalistycznym. To, czy można jednocześnie jeść doustnie, zależy od przyczyny i aktualnych możliwości. Warto zapytać o cel, kontrole i warunki zmiany sposobu żywienia. Decyzję podejmuje się na podstawie funkcji organizmu, a nie samej preferencji drogi podawania.